فراموش کردم،فراموشت کنم

چه می تواند باشد 

                     هديه ی روز جدايی

                                        جز اشک چشمی

     که از صورت انسانی دلباخته می اقتد ؟

نگاه من پر از فرياد سکوتی خاموش است و

نگاه تو

           پر از سکوت فريادی گنگ

و جدايی

            پيروز هر دو ميدان

و اشک هایی که بی گناه

                           از روی گونه ها می افتد

يادآور کدام تحقير است

                                   در برابر خدايان ؟

چه می تواند باشد

            هديه ی روز جدايی

                         جز اشکی که

                               يادآور اولين لبخند است ....

نوشته شده در ۱۳۸۳/۸/۳ساعت ٦:۳٩ ‎ب.ظ توسط mahdi azari نظرات () |