فراموش کردم،فراموشت کنم

تفنگی روی دوش مرگ

                                 می گريد

و کودک

           با نگاهی مضطرب

                             در انتظار آتشی سرد است

درون سينه ی کودک

                           خدا چون بيد

                                                می لرزد

                                         و آتش ...

و آتش

        چون درفش نور

                      درون سينه ی تاريک کودک

                                                 لانه می سازد

 

کلاغی در سکوت خويش

                                  می گويد :

        خدا در منجلاب ناتوانی

                                     حرف تسليم است

 

خدا هم در سکوت خويش می ماند !

نوشته شده در ۱۳۸۳/٧/۸ساعت ۱:٠٩ ‎ب.ظ توسط mahdi azari نظرات () |